Ετικέτες

,

Ο πάντα ανατρεπτικός και εναλλακτικά σκεπτόμενος Γιώργος Βλάσσης παραθέτει την άποψή του για την παιδεία:

Όχι μόνον με παιδαγωγικά ή ιδεολογικά κριτήρια αλλά και μόνον με οικονομικά κριτήρια αν εκτιμήσεις την απόδοση της Δημόσιας Παιδείας θα καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι λειτουργεί με μεγάλο έλλειμμα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να το διαπιστώσει αυτό. Μία γενική εκτίμηση της κατάστασης στην Ελληνική επικράτεια το αποδεικνύει. Τίποτα ψευδέστερο από την ευρύτατα διαδεδομένη άποψη ότι «Η πλέον αποδοτική επένδυση είναι στην Παιδεία». Διότι παραβλέπει το ουσιαστικό ερώτημα: «Ποιά Παιδεία?». Παιδεία που δεν έχει στόχο την συγκράτηση του πληθυσμού, την κοινωνική συνοχή, και την μετρήσιμη κερδοφόρα απόδοση των επενδυμένων σ’ αυτήν, είναι μία παθητική επένδυση που λειτουργεί με το υστέρημα των πολιτών προς όφελος του ανώνυμου παγκόσμιου Κεφαλαίου.
Δεν αμφιβάλω ότι οι πατριωτικά σκεπτόμενοι δεν θα είχαν πρόβλημα να διαφωνήσουν με την παραπάνω άποψη, όπως βέβαια κάθε συνεπής Κρατιστής. Το πρόβλημά τους αρχίζει όταν διαπιστώνουν ότι τα σύνορα όλων των χωρών είναι διάτρητα στην διακίνηση του Διεθνούς Κεφαλαίου και μόνη λειτουργική χρησιμότητα που τους απέμεινε είναι η διευκόλυνση της συστηματικής αφαίμαξης των λαών για την ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωσή του.
Βάσει αυτών και μόνον των παρατηρήσεων συμπεραίνω ότι θα έπρεπε να προσδοκάμε την συρρίκνωση μέχρις εξαφανίσεως της Δημόσιας Παιδείας (για την Ιδιωτική ούτε λόγος να γίνεται) και της κάλυψης της ουσιαστικής ανάγκης για πραγματική και μετρήσιμα αποδοτική παιδεία με μία αυτοδιαχειριζόμενης μορφής Ελευθεριακή Αντιαυταρχική Παιδεία. Μόνον έτσι ο τόπος μας θα μπορεί να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον.

Δεν έχω παρά να συμφωνήσω. Στόχος της παιδείας χρειάζεται να είναι  η ανάπτυξη της ελεύθερης, κριτικής και δημιουργικής σκέψης κατά κύριο λόγο με σκοπό τη δημιουργία σκεπτόμενων και ελεύθερων ανθρώπων που θα προσφέρουν στο σύνολο. Αυτό κάθε άλλο παρά επιτυγχάνεται μέσα από το σημερινό λεγόμενο εκπαιδευτικό σύστημα, που το μόνο που επιδιώκει είναι να δημιουργήσει ανταγωνιστικά προβατάκια, έτοιμα να βγάλουν το μάτι του διπλανού τους για ένα ξεροκόμματο… Όπως είχα πει και παλίοτερα εκφράζοντας έναν προβληματισμό μου:παιδεία

Μιλάμε τον τελευταίο καιρό για απολύσεις στο χώρο της παιδείας, για το πόσο άδικο είναι να χάνουν οι άνθρωποι τη δουλειά τους κλπ κλπ… Δεν άκουσα όμως κανέναν να μιλάει για το πώς θέλουμε το σχολείο, για το πώς πιθανόν το ονειρεύονται τα ίδια τα παιδιά… Όπως πολύ σωστά το έθεσε ο συναγωνιστής, κέντρο της παιδείας και του σχολείου πρέπει να είναι το ίδιο το παιδί. Δεν ακούστηκε από κανέναν αυτό… Μόνο οι θέσεις που χάνονται ενδιαφέρουν για την ώρα. Καμιά κουβέντα για κάτι ουσιαστικό, καμιά πρόταση για το μετά… Ίσως, λοιπόν, καταβάθος ονειρέυομαι να κλείσουν όλα τα σχολεία που υπάρχουν για να τα ξαναφτιάξουμε εμείς απ’ την αρχή…

Advertisements