Ρουφιάνοι επί πληρωμή ή αλλιώς η πάταξη της φοροδιαφυγής του μπακάλη της γειτονιάς

Η καλή μας η κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα το υπουργείο οικονομικών σχεδιάζει να αντιμετωπίσει την ανεργία και τη φοροδιαφυγή με έναν πολύ «καθώς πρέπει» τρόπο. Άνεργοι, φοιτητές, νοικοκυρές, ακόμη και τουρίστες θα γίνονται ρουφιάνοι της κυβέρνησης ενάντια στον μικρομαγαζάτορα και βιοπαλαιστή της γειτονιάς για μερικές ψωροδεκάρες. Η αιώνια τακτική του διαίρει και βασίλευε τώρα και από την αριστερή μας ελπιδοφόρα κυβέρνηση. Τους μεγαλοκαρχαρίες ποιος θα τους κυνηγήσει;;;; Α ναι, ξέχασα… Καπιταλισμός λέγεται και εκεί μόνο τα μεγάλα ψάρια επιβιώνουν…

Αυτό είναι το μέρος της επιστολής Βαρουφάκη προς Ντάισελμπλουμ που αναφέρεται στα παραπάνω:

D0elgpJ

Yq4aCK7

Σχετικα links: http://www.cretalive.gr/economy/view/enoikiazomenoi-kamikazi-gia-eisprajh-tou-fpa/230148

http://www.iefimerida.gr/news/194888/o-varoyfakis-tha-pataxei-ti-forodiafygi-me-toyristes-noikokyres-foitites

Όταν οι αντιφασίστες συλλαμβάνονται ως τρομοκράτες-Παράσταση διαμαρτυρίας, το Σάββατο 7/3, έξω από την Ισπανική πρεσβεία

Λίγες μέρες πριν, με έκπληξη, το ομολογώ, διάβασα ότι οκτω Ισπανοί συνελήφθησαν από την ισπανική κυβέρνηση επειδή πήγαν ως εθελοντές να πολεμήσουν στο πλευρό των αντιφασιστών του Ντονμπάς. Η κυβέρνηση Ραχόι τους συνέλαβε ως τρομοκράτες γιατί θίχτηκαν δήθεν τα συμφέροντα της Ισπανίας και παραβιάστηκε η ουδετερότητά της… Όπως όλα δείχνουν, ο φασισμός πλέον περιθάλπεται με διάφορους τρόπους από πολλές κυβερνήσεις. Και πώς να μην τον περιθάλπουν… Άλλωστε είναι γνωστό πια ότι ο φασισμός είναι ο κολλητός του καπιταλισμού. Αλληλεγγύη  στους συντρόφους που πήγαν εκεί να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους και τα πιστεύω τους. Η ελληνική Αντιφασιστική καμπάνια για την Ουκρανία καλεί σε παράσταση διαμαρτυρίας, το Σάββατο 7/3,  έξω από την Ισπανική πρεσβεία με συγκέντρωση στις 12.30 στο μετρό ακρόπολη απαιτώντας την παύση κάθε δίωξης.Αναλυτικότερα:

Συλλήψεις οχτώ Ισπανών αντιφασιστών σε 5 πόλεις της Ισπανίας λόγω της συμμετοχής τους στις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς στην Ουκρανία.
11024685_633837623387245_444157467289318158_o

Η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι προχώρησε χθες 27/02 σε οχτώ συλλήψεις Ισπανών πολιτών σε σχέση με τον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία. Οι οχτώ συλληφθέντες που μεταφέρθηκαν με τα μάτια κλειστά στα κρατητήρια ήταν όλοι αντιφασίστες εθελοντές που βρέθηκαν έμπρακτα στο πλευρό των κατοίκων του Ντονμπάς. Οι δύο απ’ αυτούς ήταν και οι πρώτοι διεθνείς εθελοντές στο Ντονμπάς. Πρόκειται για τους Rafael Muñoz Pérez και Ángel Davilla-Rivas, 27 και 22 ετών αντίστοιχα, οι οποίοι ίδρυσαν τη διεθνή μονάδα «Κάρλος Παλομίνο» στα πλαίσια της ταξιαρχίας «Vostok» ενώ αργότερα μεταπήδησαν στην κομμουνιστική μονάδα της ταξιαρχίας «Φάντασμα». Οι Ισπανοί εθελοντές με ακάλυπτα πρόσωπα από την πρώτη στιγμή δημοσιοποίησαν την παρουσία τους στο πλευρό των λαϊκών πολιτοφυλακών του Ντονμπάς λέγοντας πως βρίσκονται εκεί για να πολεμήσουν τον φασισμό, όπως πολλοί άλλοι είχαν βρεθεί για τον ίδιο λόγο στην Ισπανία, το ’36. Το όνομα «Κάρλος Παλομίνο» που έδωσαν στην διεθνή μονάδα τους προέρχεται από νεαρό Ισπανό αντιφασίστα που είχε δολοφονηθεί από Ισπανούς ναζί στη Μαδρίτη. Πρόσφατα οι Ισπανοί εθελοντές είχαν επιστρέψει στην Ισπανία καθώς με μια τροποποίηση της νομοθεσίας της χώρας τους, για να παρίστανται στο Ντονμπάς θα έπρεπε να είναι είτε μέρος κρατικής αποστολής, είτε μισθοφόροι με συμβόλαιο. Γυρίζοντας, λοιπόν, αντιμετώπισαν συλλήψεις.

Λευτεριά!
Λευτεριά!
Η κυβέρνηση Ραχόι με μια οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση της «αντιτρομοκρατικής» υπηρεσίας σε αρκετές πόλεις της Ισπανίας συνέλαβε οχτώ άτομα στα οποία αποδόθηκαν κατηγορίες για δολοφονίες, κατοχή όπλων και εκρηκτικών και για παραβίαση της ουδετερότητας της Ισπανίας στη συγκεκριμένη σύγκρουση. Οι κατηγορίες βασίζονται αποκλειστικά σε φωτογραφίες και βίντεο που οι ίδιοι ανάρτησαν στο facebook και στο youtube, όπου φέρουν στολές των πολιτοφυλακών και οπλισμό και μιλούν για την ανάγκη διεθνιστικής αλληλεγγύης στην αντιφασιστική-αντιολιγαρχική εξέγερση στην Ουκρανία.

Δείτε εδώ, στα αγγλικά, ένα από τα πρώτα βίντεο με συνέντευξή τους απ’ το Ντονιέτσκ

Η κίνηση αυτή της κυβέρνησης Ραχόι αντανακλά την ανησυχία που προκαλεί στις ΕυρωΕνωσιακές και ΝΑΤΟϊκές κυβερνήσεις η διεθνής αλληλεγγύη στο λαό του Ντονμπάς που έχει αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, παρά τη συστηματική προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ. Φυσικά σε καμία χώρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ δεν συνελήφθησαν ακροδεξιοί, φασίστες, νεοναζί εθελοντές που έχουν σπεύσει απ’ την πρώτη στιγμή στο πλευρό του φασιστικού καθεστώτος του Κιέβου πολεμώντας σε νεοναζιστικές παραστρατιωτικές μονάδες. Γνωρίζουμε καλά πως καμία κυβέρνηση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ δεν είναι ουσιαστικά «ουδέτερη» σε αυτή τη σύγκρουση. Οι Ισπανοί κι οι άλλοι διεθνείς εθελοντές βρέθηκαν στο Ντονμπάς όταν είδαν ένα καθεστώς προερχόμενο από φασιστικό πραξικόπημα να βομβαρδίζει τις πόλεις και τα χωριά όσων δεν το αναγνώριζαν. Βρέθηκαν εκεί όταν είδαν την ένοχη σιωπή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων μπροστά στο ναζιστικού τύπου έγκλημα με το κάψιμο του κτηρίου των Συνδικάτων στην Οδησσό και τη δολοφονία πλέον των πενήντα πολιτών. Το δίκιο είναι με το μέρος του Ράφα, του Άνγκελ και των υπολοίπων Ισπανών αντιφασιστών! Με αυτή της την πράξη η κυβέρνηση Ραχόι διάλεξε ξεκάθαρα πλευρά. Θεωρεί την αυτοάμυνα των κατοίκων του Ντονμπάς «τρομοκρατία». Όμως η σιωπή έχει σπάσει κι η ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα έχει γελοιοποιηθεί. Αυτοί που βομβαρδίζουν πόλεις και χωριά, αυτοί που σφυροκοπούν νοσοκομεία και παιδικούς σταθμούς, αυτοί που λατρεύουν τον Χίτλερ και τον Μπαντέρα είναι οι μόνοι τρομοκράτες.
Το διεθνές αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να στηρίξει τους οχτώ Ισπανούς συλληφθέντες.

Η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν δικάζεται!

Κάτω τα χέρια απ’ τους οχτώ Ισπανούς αντιφασίστες!

Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

Πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1540213/

Συνέντευξη του συλληφθέντα ισπανού αντιφασίστα Sergio Becerra

Sergio BecerraΟ Sergio Becerra είναι ένας από τους 8 νέους που συνελήφθησαν την Παρασκευή 27-2 μετά από συντονισμένη επιχείρηση της αστυνομίας στις περιοχές Asturias, Catalonia, Extremadura, Madrid, Murcia και Navarra. Οι συλληφθέντες αφέθησαν ελεύθεροι αλλά έχει ασκηθεί δίωξη εναντίον τους με βαρύτατες κατηγορίες. Για την αλληλεγγύη στους ισπανούς αντιφασίστες η ελληνική Αντιφασιστική καμπάνια για την Ουκρανία καλεί σε παράσταση διαμαρτυρίας, το Σάββατο 7/3,  έξω από την Ισπανική πρεσβεία με συγκέντρωση στις 12.30 στο μετρό ακρόπολη απαιτώντας την παύση κάθε δίωξης.

Πώς έγινε η σύλληψή σου;

Με συνέλαβαν στο σπίτι την Παρασκευή το πρωί, περίπου στις 6.30. Πάνοπλοι αστυνομικοί με κουκούλες εισέβαλαν στο σπίτι και με συνέλαβαν με την απειλή όπλου. Μου ανέφεραν ότι με συλλαμβάνουν επειδή «πολεμούσα στο πλευρό τρομοκρατών» Έμεινα έκπληκτος. Στη Μαδρίτη είναι ασυνήθιστο να βλέπεις κουκουλωμένους αστυνομικούς. Με μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα κι έπειτα έγιναν έρευνες στο σπίτι μου, πήραν το τηλέφωνο και άλλα προσωπικά αντικείμενα. Έπειτα, με πήγαν ξανά στο αστυνομικό τμήμα όπου αφέθηκα ελεύθερος αντιμετωπίζοντας όμως κατηγορίες. Ως τώρα δεν έχουν υπάρξει περιοριστικά μέτρα.

Πώς ήταν οι συνθήκες κράτησης στο αστυνομικό τμήμα;

Μας κρατούσαν σε απομόνωση. Δε μας επέτρεπαν να μιλήσουμε με τους συγγενείς μας. Κατά τα άλλα δεν υπήρχε κακομεταχείριση.

Ποιές είναι οι κατηγορίες;

Οπλοκατοχή, κατοχή εκρηκτικών υλών, ανθρωποκτονία, συμμετοχή σε ένοπλη σύγκρουση «ενάντια στα συμφέροντα της Ισπανίας», παραβίαση της ουδετερότητας του ισπανικού κράτους και τρομοκρατία. Όλες οι κατηγορίες είναι ψευδείς.

Κατηγορείστε για τρομοκρατία επειδή βρεθήκατε στο εμπόλεμο Ντονμπάς;

Δεν είμαστε τρομοκράτες. Είμαστε περήφανοι που πήγαμε στο Ντονμπάς και υπερασπιστήκαμε τον άμαχο πληθυσμό. Οι κυβερνήσεις που οπλίζουν και στηρίζουν τους Ουκρανούς φασίστες, όπως κάνει η Ισπανία, είναι τρομοκράτες. Αυτοί που εισέβαλαν στα σπίτια μας και μας συνέλαβαν με την απειλή όπλου είναι τρομοκράτες. Λένε ότι παραβιάσαμε την ουδετερότητα της Ισπανίας. Είναι απίστευτοι. Αυτοί παραβίασαν την ουδετερότητα στηρίζοντας το ΝΑΤΟ και χρηματοδοτώντας τα τάγματα των Ουκρανών ναζί.

Στις φωτογραφίες από τις συλλήψεις μου έκανε εντύπωση που υπήρχαν όπλα. Έχετε όπλα στο σπίτι;

Δεν έχω δει τηλεόραση, αλλά αυτό που λέτε μ΄ αφήνει έκπληκτο. Δεν έχω όπλα στο σπίτι και ούτε κανείς άλλος έχει. Δε φέραμε όπλα από το Ντονμπάς. Ένας φίλος μου είπε ότι η αντιμετώπιση των ισπανικών ΜΜΕ είναι πολύ κακή. Στην περίπτωσή μου, η εφημερίδα El Pais δημοσίευσε πράγματα σχετικά με τη δουλειά μου. Δε μας αξίζει τέτοια συμπεριφορά. Παραβιάζουν την ιδιωτική μας ζωή.

Θεωρείς ότι αυτή η επιχείρηση ποινικοποιεί τη διενθιστική αλληλεγγύη;

Αδιαμφισβήτητα, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε τη διεθνιστική μας δουλειά. Ο λαός του Ντονμπάς μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Sergio Becerra1Η συνέντευξη έγινε με τηλεφωνική επικοινωνία από τον Ibai Trebiño. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο argia. H μετάφραση έγινε από τα αγγλικά.

Πηγή: https://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/2015/03/03/sergio-becerra-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%80/

Να παραθέσω και ένα βιντεάκι από το Ντονμπάς που δείχνει πώς αντιμετωπίζουν εκεί τους φασίστες. Απολαύστε το!

Από τη σοφία του λαού, αλλά και την επιστήμη: Γιατροσόφια & σπιτικά φάρμακα από βότανα & φυσικά υλικά-Ένας συνοπτικός οδηγός

Ετικέτες

, ,

Ένα πολύ ενδιαφέρον και εκτεταμένο άρθρο σχετικά με τις θεραπευτικές και άλλες ιδιότητες και χρήσεις των βοτάνων και διαφόρων φυσικών υλικών. Πάντα πίστευα ότι ο γιατρός για τα πάντα είναι η φύση οπότε και σας το παραθέτω. Συγχαρητήρια στα παιδιά που το έφτιαξαν, θεωρώ ότι είναι πολύ καλή δουλειά.

h

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2013/10/20/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83/

Για το Ελευθεριακό σχολειό Paideia στη Μέριδα της Ισπανίας

Ετικέτες

, , ,

Το ελευθεριακό σχολείο Paideia ιδρύθηκε το 1978 στην επαρχιακή πόλη Μέριδα της Ισπανίας και λειτουργεί μέχρι σήμερα. Μετά από επισκέψεις συντρόφων και συντροφισσών στο σχολείο, προέκυψαν εκδηλώσεις και ενημερωτικό έντυπο υλικό. Ακολουθούν αποσπάσματα από τα βιβλία της συλλογικότητας Paideia «Paideia: 25 anos de educacion libertaria και Paideia: Escuela Libre»(«Paideia: 25 χρόνια ελευθεριακής εκπαίδευσης και Paideia: Ελεύθερο Σχολείο») τα οποία βρίσκονται στο έντυπο που αναγράφεται στο τέλος τους κειμένου.

«Η φιλοσοφία που διέπει το Ελεύθερο Σχολείο «Παιδεία» είναι μια αναρχική φιλοσοφία που υπερασπίζεται πρώτα απ’ όλα μια ηθική της αναρχίας. Σκοπό έχει τη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου, που μέσα από την καθημερινότητα μαθαίνει να ζει, ζώντας σε ανθρώπινες σχέσεις διαμετρικά αντίθετες από τις καθιερωμένες. Από αυτές που έχει επιβάλλει ένα σύστημα εξουσιαστικό στη δομή του, φιλελεύθερο στην οικονομία του και πολύ περιορισμένο δημοκρατικά σε ό,τι αφορά το σεβασμό των ατομικών ελευθεριών .

Το Ελεύθερο Σχολείο υπερασπίζεται τον αναρχισμό σαν μια ουτοπία, θεωρώντας τoν σαν μια ανθρώπινη διαδικασία εξέλιξης, δημιουργίας, αλλαγής, αναζήτησης και πολιτισμού με στόχο να παράξει ένα τρόπο σκέψης που επαναστατικοποιεί τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις σχέσεις μεταξύ ομάδων, μέσα από μια διαδικασία εσωτερικής επανάστασης, για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε μια άλλη επανάσταση εξωτερική, που θα προκαλέσει μια σημαντική μεταβολή στις υπάρχουσες δομές, στις σχέσεις και στους τρόπους επικοινωνίας.

Αυτή η προσωπικότητα που το Ελεύθερο Σχολείο προσπαθεί να διαμορφώσει βασίζεται στην ίδια την ηθική της Αναρχίας που μεταβάλλει τον υπάρχοντα τρόπο ζωής εγκαθιστώντας σχέσεις Ισότητας. (μεταξύ φύλων, ηλικιών, φυλών, κουλτούρας και κοινωνικών τάξεων.) και Αλληλεγγύης, όπου η αμοιβαία βοήθεια εξαλείφει την ανασφάλεια και την ανθρώπινη μοναξιά. και ταυτόχρονα δεν παράγει μάζες πανομοιότυπες στη σκέψη που χρειάζονται προστατευτισμούς κρατικούς ή πατερναλιστικούς. Το Ελεύθερο Σχολείο εφαρμόζει και χρησιμοποιεί την ατομική και συλλογική Ελευθερία πάνω στη βάση της λήψης ευθυνών σύμφωνα με τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου. Υπερασπίζεται και καθιερώνει τη Δικαιοσύνη την οποία θεωρεί ως «συνεισφορά του καθενός και καθεμίας σύμφωνα με τις δυνατότητές του-της προς τον καθένα και την καθεμία σύμφωνα με τις ανάγκες του-της». Η Δημιουργικότητα λειτουργεί ως αναζήτηση νέων τρόπων ζωής και κοινωνικής οργάνωσης, η αυτοδιαχείριση ως εναλλακτική στην ιεραρχία και η συνέλευση ως αποφασιστικό και συμβουλευτικό όργανο για κάθε τι που αφορά τη συλλογικότητα. Ο τελικός σκοπός είναι η αναζήτηση του αυτοκαθορισμού και της ευτυχίας.

Η εκπαίδευση, η οποία είναι η επιστήμη και η τέχνη που μας διευκολύνει να μάθουμε να ζούμε ανθρώπινα, έχει μετατραπεί σε ένα όργανο χειραγώγησης που εύκολα απανθρωποποιεί τους ανθρώπους. Με δεδομένο ότι σήμερα μπορούμε να μάθουμε για τα πάντα, αλλά όχι για το πώς να ζήσουμε – το οποίο πιστεύουμε είναι η πιο δύσκολη υπόθεση και η μόνη που βαδίζει με σκοπό τη μέγιστη δυνατή ελευθερία και ευτυχία – οι θεμελιώδεις στόχοι που τίθενται είναι :

 

-Μια θεμελιώδης αλλαγή στη δομή της παραδοσιακής οικογένειας

-Σεξουαλική ελευθερία των παιδιών, των εφήβων και των νέων

-Απελευθέρωση της γυναίκας

-Προσωπική αυτονομία, νοητική και συναισθηματική

-Ατομική και συλλογική ελευθερία

-Οικονομική αυτοδιαχείριση και αυτοδιαχείριση της ζωής

-Υπευθυνότητα και αναζήτηση δημιουργικής εργασίας

-Σχέσεις βασισμένες στον διάλογο

-Εξάλειψη των βίαιων και ανταγωνιστικών σχέσεων

Σε αυτή τη δική μας ιστορική στιγμή, γνωρίζουμε πως η αναρχία είναι η μόνη ζωντανή ουτοπία που έχει απομείνει και πως ο κόσμος για να συνεχίζει να προοδεύει χρειάζεται μια ουτοπία. Όμως, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αρχίσουμε να την χτίζουμε από τα κάτω, σιγά-σιγά αντί να καταναλώνουμε την ενέργεια μας σε αγώνες που δεν πρόκειται να κερδίσουμε.

Η εξουσία, το γνωρίζουμε, μας κάνει εξαρτημένους και μας δίνει ασφάλεια, για αυτό είναι τόσο αποτελεσματική και αποδεκτή. Η ελευθερία μας γεννά φόβο και ανασφάλεια, η οποία όμως αντικαθίσταται από την συλλογική αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια.

Για να αγαπήσουμε την ελευθερία πρέπει να μάθουμε να την ασκούμε, πρέπει να μάθουμε να την κατανοούμε, πρέπει να μάθουμε… Όπως όλα στο ανθρώπινο είδος, το να είσαι ελεύθερος-η μαθαίνεται, δεν γίνεσαι ελεύθερος-η αυθόρμητα, όπως δεν γίνεσαι γνώστης αυθόρμητα, όπως δεν γίνεσαι τίποτα σε αυτό το κόσμο αν δεν το μάθεις.

Ο τρόπος ή το εργαλείο για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια κοινωνία πιο δίκαιη και ελεύθερη είναι ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ, και λέμε “διάλογος” γιατί κάνουμε το λάθος να νομίζουμε πως το να μιλάμε και μόνο σημαίνει διάλογο, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις το να μιλάμε είναι μια πράξη εξουσίας και επιβολής. Διάλογος σημαίνει να βάζεις τον εαυτό σου στην οπτική του-της άλλου-ης, να ακούς, να καταλαβαίνεις, να στοχάζεσαι και να αναλύεις και ταυτόχρονα να είσαι ανοιχτός σε αλλαγές, σε διορθώσεις και στο να φτάσεις σε ελεύθερες συμφωνίες. Αλλά και στην περίπτωση αποκλίσεων, να σέβεσαι τις επιλογές των άλλων και να επιτρέπεις χωρίς να ασκείς βία σε κάθε ανθρώπινη ομάδα να πραγματοποιεί αυτό που πιστεύει, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς, χωρίς δόγματα και απόλυτες αλήθειες.

Σε αντίθεση με την καθιερωμένη από τις εξουσίες άποψη πως μαθαίνεις μόνο με ένα τρόπο, μέσω καθιερωμένων προγραμμάτων, εμείς πιστεύουμε πως μαθαίνεις να ζεις ζώντας, να μιλάς μιλώντας, να σκέφτεσαι όντας σκεπτόμενος, να καταλαβαίνεις προσπαθώντας να καταλάβεις κτλ..

Οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν τα παιδιά ισχύουν γιατί αναγνωρίζουν πως αυτός που δεν ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις του δεν είναι ελεύθερος και έτσι καταβάλλουν προσπάθεια στον τομέα των αξιών, της εργασίας και της ειρηνικής και αλληλέγγυας συμβίωσης (ακολουθεί παράδειγμα κειμένου δεσμεύσεων). Η διαδικασία εισάγει την ιδέα πως όποιος δεν είναι υπεύθυνος δεν είναι ελεύθερος – γι’ αυτό οι περισσότεροι επιλέγουν να είναι «mandados» (δηλαδή να δέχονται εντολές), αντί να αυτοδιαχειρίζονται τη ζωή τους»

hj6j_Paedeia

 

Ελευθεριακή παιδαγωγική και κοινωνική επανάσταση

«Οι αναρχικοί ποτέ δεν εμπιστεύονταν τις γρήγορες και βίαιες επαναστάσεις. Η επανάσταση έπρεπε να αρχίσει από τα κάτω, προετοιμάζοντας τα άτομα να ζήσουν με διαφορετικό τρόπο, ακολουθώντας σ’ αυτή την κοινωνία άλλες, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ σχέσεις. Δημιουργώντας άτομα ενήμερα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και ικανά να αρχίσουν τον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία.

Για το λόγο αυτό έπρεπε να δημιουργηθούν άτομα ικανά να αποφασίζουν για τον εαυτό τους και αλληλέγγυα με τους υπόλοιπους.

Με αφετηρία το παράδειγμα του Φερρέρ υ Γκουάρδια και του Μοντέρνου Σχολείου του, οι διαδικασίες της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής πραγμάτωσης των διαφόρων αναρχοσυνδικαλιστών περιελάμβαναν συνήθως ανάμεσα στους στόχους τους, το άνοιγμα ενός κέντρου ορθολογιστικής διδασκαλίας. Αυτό το πλάνο βρίσκει επίσημη υποστήριξη στα διάφορα συνέδρια της CNT. Στο ιδρυτικό συνέδριο της Βαρκελώνης το 1910 συμπεριελήφθη στο θέμα 10 «η αναγκαιότητα της ίδρυσης σχολείων μέσα στα εργατικά συνδικάτα». Στο συνέδριο της Κομέντια της Μαδρίτης το 1919, γίνεται επίσης αναφορά στην ορθολογιστική διδασκαλία, στη οποία μεταξύ των άλλων προτείνεται ότι: «θα ήταν ενδεδειγμένο εκείνα τα συνδικάτα που έχουν τις δυνατότητες και τα μέσα να συμβάλλουν άμεσα στην ίδρυση τέτοιων σχολείων».

Στο «Ομοσπονδιακό Σχέδιο του Ελευθεριακού Κομμουνισμού» που έλαβε χώρα στο συνέδριο της Σαραγόσα το 1936, κάτω από την επιγραφή «Από την παιδαγωγική, στην τέχνη , την επιστήμη και τον ελεύθερο πειραματισμό» υποστηρίζεται μια ελεύθερη διδασκαλία, επιστημονική και ισότιμη και για τα δύο φύλα, που χαρακτηρίζεται από όλα τα βασικά στοιχεία για την εξάσκησή της χωρίς να έχει σημασία με ποιον κλάδο της παραγωγικής διαδικασίας και της ανθρώπινης γνώσης συνδέεται. Η Μόρφωση με αυτή την αντίληψη θα είναι πιο σταθερό υπόβαθρο για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.»

 

Αντί Επιλόγου

Το «Paideia», όπως και άλλα ελευθεριακά σχολεία, είναι ζωντανοί και υπαρκτοί χώροι που δείχνουν πως τα προτάγματα και οι προτάσεις μας για την κοινωνική οργάνωση δεν είναι κάποιες ουτοπικές, ασαφείς διακηρύξεις, αλλά μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά ακόμα και σήμερα, σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον. Είναι τόποι όπου και εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κατανοήσουμε βαθύτερα, και να αγγίξουμε τον κόσμο για τον οποίο παλεύουμε. Είναι εργαστήρια συνεχούς πειραματισμού, από όπου μπορούμε να μάθουμε λίγο περισσότερο τί είναι η ελευθερία (ατομική και συλλογική), τί είναι ο διάλογος, πώς να συμβιώνουμε χωρίς βία, τί είναι η οριζόντια συνέλευση κ.α.

Η κυρίαρχη εκπαίδευση αποτελούσε και αποτελεί ίσως το σημαντικότερο μηχανισμό ελέγχου, χειραγώγησης και δημιουργίας πειθήνιων προσωπικοτήτων μέσα από μια νεκρή διαδικασία που γεμίζει τους ανθρώπους με φοβίες, άγχη και τους κάνει ανταγωνιστικούς. Από την άλλη, όταν κομμάτια της κοινωνίας παίρνουν την εκπαίδευση στα χέρια τους από τα κάτω, δημιουργούν διαδικασίες ζωντανές που κάνουν τους ανθρώπους που συμμετέχουν σ’ αυτές πιο ελεύθερους και ευτυχισμένους και συμβάλλουν στη κοινωνική αλλαγή. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν στα Ζαπατιστικά σχολεία, στα αυτοοργανωμένα σχολεία ιθαγενικών και αγροτικών κινημάτων στον κόσμο (π.χ. του MST στην Βραζιλία και του NBA στην Ινδία) σε εργαστήρια και μαθήματα σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις, σε παιδικά στέκια και σε σχολεία όπως το Paideia. Ειδικότερα σε συνθήκες χρεωκοπίας του πολιτικού και οικονομικού συστήματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία η ανάπτυξη ανταγωνιστικών δομών στις κυρίαρχες, που να προτάσσουν την αυτοδιαχείριση και προετοιμάζουν και να αποδεικνύουν στην πράξη την προοπτική μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης.

 

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

-Για το ελευθεριακό σχολείο Paideia στη Μέριδα της Ισπανίας:

http://archives.espiv.net/index.php/Download-document/101-PAIDEIA.html

-Στο νησί της αλφαβήτου:

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=266

 

Πηγή: Από δημοσίευση φίλης

Κι ένα βιντεάκι με μαθητές του σχολείου! Χαρούμενες φατσούλες με ξεχωριστά ταλέντα το καθένα

Εις μνήμην…

Ετικέτες

,

Παύλος Φύσσας: 34 χρονών, αντιφασίστας, ράπερ, αγωνιστής και άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Τον έφαγαν χτες οι φασίστες με τον πιο άνανδρο τρόπο δικαιώνοντας όλους αυτούς που καιρό τώρα φωνάζουν για το πόσο επικίνδυνο είναι να τους αφήνουμε να δρουν ανενόχλητοι. Είναι πλέον χρέος του καθένα μας να τοποθετηθεί και να πολεμήσει το φασισμό απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι δικαιολογίες και τα ψέματα τελείωσαν! Εις μνήμην του Παύλου Φύσσα, γνωστού ως Killah P, παραθέτω την ακόλουθη επιστολή ενός φίλου του που σκοπό έχει να δείξει τι είδους άνθρωπος ήταν:

Η Έλενα Φάκου παρουσιάζει μέσω μιας επιστολής ενός φίλου του, το ποιός ήταν ο Παύλος Φύσσας. O Παύλος, τραγουδούσε μαζί με τα παιδιά με τα φαρδιά. Ήταν ραπάς. Για αρκετά χρόνια ασχολήθηκα δημοσιογραφικά με την hip-hop σκηνή, έκανα εκπομπές, κάλυψα συναυλίες, γνώρισα την κουλτούρα των «τεσσάρων στοιχείων» του χιπ χοπ. Με τον άδικο χαμό του Παύλου, ένας φίλος του απο τη μουσική σκηνή που εκπροσωπούσε, μου έστειλε μια επιστολή, με την οποία θέλει να αποδώσει το δικό του φόρο τιμής στον κολλητό του που δεν είναι πια δώ. Ο Χρήστος Πανοοιλίας, ή αλλιώς Λάγνης, ενα απο τα πιο μορφωμένα κι αξιόλογα παιδιά της χιπ χοπ κουλτούρας, γράφει για τον Παύλο Φύσσα …

Η ακόλουθη ιστορία έχει σκοπό να δείξει σε όσους δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο Παύλος Φύσσας ή αλλιώς KillahP. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο.

Είμαστε όλοι συντετριμμένοι από τα τραγικά γεγονότα. Φίλοι, γνωστοί, ακροατές, συνεργάτες και καλλιτέχνες. Σοκαρισμένοι από την άνανδρη δολοφονία. Μία πράξη αδιανόητη και φρικτή με πολλές προεκτάσεις, τόσο ιδεολογικές όσο κοινωνικές και πολιτικές. Δεν θα ασχοληθώ με αυτό το κομμάτι. Δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω. Εξάλλου, λίγοι έχουν το θάρρος και τη μπέσα που είχε ο Παύλος να λένε ανοιχτά και δημόσια τη γνώμη τους χωρίς να υπολογίζουν κανένα κόστος και καμία συνέπεια. Ακολουθεί μια ιστορία που έλαβε χώρα πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, ενδεικτική του χαρακτήρα του αποθανώντος. Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου του 2012 χτύπησε το τηλέφωνο μου και στη άλλη γραμμή ήταν ο Παύλος. Εκείνες τις μέρες έκανε δριμύ ψύχος στην Αθήνα και τα πρώτα θύματα της κρίσης, βρίσκονταν άστεγοι στο κέντρο της Αθήνας. Τα ΜΜΕ είχαν βγάλει ειδοποίηση πως το κρύο ήταν ικανό να σκοτώσει ανθρώπους που κοιμόντουσαν στο δρόμο. Η συνομιλία που ακολούθησε, εξελίχθηκε κάπως έτσι:

– Έλα Λάγνη, πρέπει να με βοηθήσεις να κάνουμε κάτι για τους άστεγους.

– Και τι να κάνουμε ρε Παύλο;

– Να πάμε να τους βοηθήσουμε. Όποιον βλέπουμε στο δρόμο να τον βοηθάμε να πάει στα κέντρα στέγασης, για να μη θρηνήσουμε ανθρώπους.

– Που να πάμε ρε Παύλο στο κρύο; Ποιον να βοηθήσουμε;

– Θα εκτυπώσουμε χαρτιά που θα ενημερώνουν τόσο τους άστεγους όσο και άλλους Αθηναίους που μπορεί να καταφύγει κάποιος για να μην παγώσει. Θα τα κανονίσω εγώ όλα. Θα φωνάξουμε και φίλους και fans, MCs και συγκροτήματα και θα πάμε αύριο. Κάτσε γράψε τα κείμενα που τα φτιάχνεις καλά, φτιάξε και το event στο facebook γιατί δεν το έχω πολύ με την τεχνολογία, κάλεσε κόσμο και πάμε αύριο το απόγευμα κέντρο. Αθηνάς, Μεταξουργείο, Κολωνό, όπου υπάρχουν άστεγοι να κάνουμε κάτι.

– Τι αύριο ρε φίλε; Τρελάθηκες; Δεν θα μαζέψουμε κόσμο. Δεν θα προλάβουμε.

– Δεν με ενδιαφέρει. Όσοι έρθουνε. Ότι κάνουμε. Όσοι έχουνε τα κότσια να υποστηρίζουν το λόγο τους με τις πράξεις τους. Όλοι οι ράπερς που βγαίνουν και λένε ότι κάνουν κάτι για αυτό τον τόπο, να έρθουνε. Αλλιώς να μη μιλάνε καθόλου. Το hiphop αυτό είναι. Δεν θέλει πολλά λόγια, θέλει έργα.

Όλη την υπόλοιπη μέρα μέχρι και το απόγευμα της Πέμπτης καλούσαμε κόσμο και κάναμε τις απαραίτητες ενέργειες για να συντονιστούμε. Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα, χωριστήκαμε σε ομάδες και περπατήσαμε όλες τις «κακές» γειτονιές, μοιράζοντας και τοιχοκολλώντας περισσότερα από 1000 φυλλάδια, βοηθώντας παράλληλα τους ανθρώπους που έμεναν στο δρόμο. Δίχως διακρίσεις. Μας σταμάτησε και η ομάδα ΔΙΑΣ σε κάποια φάση με απειλητικές διαθέσεις. Μας ρωτούσαν που ανήκουμε και γιατί το κάνουμε αυτό. Δεν πίστευαν πως μπορεί κάποιος να το κάνει, γιατί απλά… αισθάνεται την ευθύνη του σαν πολίτης να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Θέλαν να μας κατατάξουν κάπου, και όταν είδαν πως αυτό δεν συνέβαινε, απογοητεύτηκαν και μας άφησαν να συνεχίσουμε. Σε κάποιες περιπτώσεις καλέσαμε και τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου για να περιθάλψουν Έλληνες και αλλοδαπούς οι οποίοι κινδύνευαν άμεσα από το κρύο. Η δράση αυτή κράτησε περίπου 4 ώρες. Δεν αλλάξαμε τον κόσμο εκείνη τη νύχτα, απλά κάναμε κάτι καλό για τους λιγότερο τυχερούς συμπολίτες μας. Ήταν μια ιδέα που της έδωσε ψυχή και σάρκα ο Παύλος. Οι υπόλοιποι παραταχθήκαμε γύρω του και επανδρώσαμε την αντίληψη του για δράση προς έναν καλύτερο κόσμο. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας του και θα μας λείψει…

Η σελίδα του event

HiphopForaReason | ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΣΤΕΓΟΣ | Βόλτα ενεργοποίησης Πεμπτη 2/2/12 https://www.facebook.com/events/286299191424280/

625422_10151613609507212_770805049_n

ΥΓ: Η ιστορία που έγραψα είναι 100% αληθινή και δεν αποσκοπεί στην ειδωλοποίηση ή την ηρωοποίηση του Παύλου Φύσσα. Ο λόγος που το έκανα είναι να μεταφέρω σε όσους δεν τον ήξεραν, το ποιον και το χαρακτήρα του ανθρώπου που έφυγε από κοντά μας τόσο άδικα. Καλό σου ταξίδι φίλε. Αυτός ήταν ο Παύλος Φύσσας. ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Πηγή: http://www.sportdog.gr/article/191065/epistoli-gia-ton-paylo

Καλό ταξίδι Παύλο… Δυστυχώς δε σε ήξερα νωρίτερα και σε έμαθα με το χειρότερο δυνατό τρόπο… Καλή δύναμη σε όλους μας. Έρχονται άγριες μέρες…

«Μαμά, κοιτα», του Μάριου Μάζαρη

Μαμά, κοίτα, μπήκα στη σειρά,με βάλαν δηλαδή στη σειρά, δεν ήταν αυτοβούλως που σήκωσα τα χέρια, που παρατάχθηκα και που ακούμπησα τον ώμο του μπροστινού μου, σαν να’ θελα «Κουράγιο» να του πω, «είμαι στο πλάι σου κι αυτό θα το περάσουμε μαζί», που παραδόθηκα σε άλλου κρίση και για δική του χρήση, εσύ με έφερες εδώ, θα έπρεπε να ξέρεις καλύτερα. Μου είπαν θα με αγιάσουν, θα με διαβάσουν, θα με ξορκίσουν και θα τρομάξουν. Θα νιώσω σαν δαιμονισμένος, μία φορά έστω τον χρόνο και να το βάλω καλά στο κεφάλι μου πως οι εξορκισμοί θέλουν κι αυτοί μία καλή τον χρόνο επανάληψη. Αυτό θα κρατήσει χρόνια, μόνο που μέσα μου κακό πνεύμα δεν έχω, έχω όμως ανήσυχο. Κι αυτό μου είπαν πρέπει να διώξω. Να κάνω ένα φου και να τα σβήσω όλα τα κεριά στο νου μου και να ζηλέψω μοναχά αυτό που έχουν να μου δώσουν. Μαμά, κοίτα, στο τέλος θα τα καταφέρουν. Αλλά να ξέρεις, θα ήθελα να σταθώ στο κέντρο της αυλής, να μην έχω μπροστινό και πίσω, να μην έχω στοίχιση, παράταξη και προσοχή. Να στέκομαι με το ένα πόδι και να μην πέφτω, να στέκομαι με τα δύο πόδια και να σωριάζομαι, να στέκομαι στο κάτω-κάτω όπως θέλω και κανείς να μη με βάζει .

34-Gothic-1280x1024-81205

Μαμά, κοίτα, με βάλαν να καθίσω σ’ ένα θρανίο, μια φυλακή με τέσσερα πόδια που δε σε πάνε πουθενά, δεν περπατά, μονάχα τρίζει ή και σκονίζεται κι όλο την τρίβεις κι όλο αυτή βρωμίζεται. Και μου’ παν πως μπορώ τις μέρες μου να τις μετρώ χαράσσοντας γραμμές πάνω σ’αυτή τη φυλακή. Θα γίνει το θρανίο μου τοίχος, κελί κι ημερολόγιο. Μόνο που ημερολόγιο ποτέ στ’ αλήθεια δε θα γίνει, δε θα θυμάται το θρανίο τα δικά μου τα γενέθλια ή τα δικά σου, ή πότε φίλησα ή πότε έκανα πρώτη φορά μου έρωτα ή πότε έμαθα απ’τα λάθη να διδάσκομαι. Μόνο τ’ απλά μου θα θυμάται, τα ανέκδοτα, τα όσα έλεγα για να μη σκάψω μέσα μου βαθύτερα, να μην ανοίξω στο σχολείο τον δικό μου κόσμο να φανεί, γιατί μου είπαν να προσέχω. Διπλανούς και μακρινούς και συγκρατούμενους. Το θρανίο θα το σκάψω, θα το σκάβω κάθε μέρα από λίγο, με το μολύβι ξυσμένο, σαν μικρό σουγιά ή σαν κουτάλι, λίγο τη μέρα να φανεί το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, η γη κάτω από τα όνειρά μου. Μαμά, κοίτα, ξέρω ότι κι εσύ στις ίδιες φυλακές μεγάλωσες, αλλά αυτός δεν είναι λόγος αρκετός για να σου μοιάσω. Εξάλλου, εσύ μέχρι και σήμερα ανορθόγραφα τη γράφεις την ελευθερία.

Μαμά, κοίτα, μου είπαν θα με μάθουν να πιστεύω. Όχι σε όλα, σε όσα όμως θέλουν κι έχουν πριν από μένα κάνει έρευνα . Δουλεύουν για μένα, το διανοείσαι, δε θα χρειάζεται ποτέ μου να αναρωτηθώ γιατί και πώς και πού, θα είναι όλα σερβιρισμένα, στον πίνακα, στο πιάτο, στο βιβλίο, κάτω απ’τη μύτη μου, μέσα στην τσάντα μου, και δε θα πρέπει πια εσύ να ξεροσταλιάζεις, να ξενυχτάς να μου διαβάζεις παραμύθια, θα το κάνουν πια εκείνοι, θα μου διαβάζουν όλα τα παραμύθια που δεν ήθελα ποτέ να μάθω, όσες φορές κι αν χρειαστεί μέχρι απ’έξω να τα μάθω, να πω για τις φορές και τους καιρούς που άλλοι έζησαν καλά, εμείς χειρότερα, πάντα χειρότερα, και θα πρέπει τα παραμύθια τους να μάθω, για να μπορέσω ίσως και να τα ζηλέψω, να γίνω ήρωας δίχως την πανοπλία, στη μνήμη μου να τα ανασύρω όταν μου πούνε «γράψε και πάρε έναν βαθμό, πάρτον και ράψτον πάνω στο μανίκι σου, στο δέρμα σου πάνω τυπωσέ τον, δε θα’ σαι πια ο χ, ο ψ, ο ω, θα’σαι ο 6, ο 8, ο ‘’λίγη προσπάθεια ακόμα δε θα έβλαπτε’’, ο ‘’πάλι αδιάβαστος Γιωργάκη,’’, ο ‘’μα επιτέλους τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις’’». Αυτό το τελευταίο σταμάτησαν να το λένε, έτσι μου είπαν. Γιατί πια ξέρουν τι θα γίνουμε, όταν μεγαλώσουμε. Άνεργοι. Μ’ ένα κεφάλι γεμάτο παραμύθια, που δε θα έχουμε παιδιά να τους τα πούμε.

Μαμά, κοίτα, μου είπαν θα με μάθουν να πιστεύω. Σε Θεό, σε Χριστό, σε θαύματα, μου είπαν ότι είμαι χριστιανός και πως γι’αυτό θρησκευτικά θα έχουμε στο πρόγραμμα. Το ήξερα πως ήμουν χριστιανός, μου το’λεγες τις δυο, τις τρεις φορές τον χρόνο που με πήγαινες στην εκκλησία, και τις φορές που με χαστούκιζες όταν δεν έκανα μπροστά σε άλλους τον σταυρό μου. Εδώ θα γίνω πιο πολύ. Θα πάρω και σ’αυτό έναν βαθμό και θα μπορώ να αποδείξω ότι είμαι. Θα μάθω και τη γλώσσα που εσύ μου περιόρισες μόνο στα κάτσε και στα σήκω, σε όλου του κόσμου τις προστακτικές, κι ας είχα εγώ στο νου μου πτώσεις δοτικές. Θα μάθω ιστορία για να μπορώ τους μετανάστες να κλωτσάω, θα μάθω φυσική για να μπορώ τη φύση να λερώνω, θα μάθω μαθηματικά για να μετρώ τα όνειρα που δε θα γίνουνε ποτέ αληθινά, γιατί σκοντάφτουν σε αριθμούς, γιατί σκοντάφτουν σε ευρώ, κι αυτά μας τα βιβλία όλα σε ευρώ μας τα υπολόγισαν, βιάστηκαν κι αυτά ν’αλλάξουν νόμισμα, χωρίς πρώτα να λύσουν τα προβλήματα. Θα μάθω αρχαία ελληνικά, για να μπορώ τα γκρικλις να αφαιρέσω απ’τη ζωή μου. Μαμά, κοίτα, αν δεν υπήρχε το σχολείο θα γινόμουν δυστυχής.

Μαμά, σ’ ευχαριστώ που μ’ εγκατέλειψες στο σχολείο. Κάθε μέρα που περνά μαμά, κοίτα πως δε θα μοιάζω σε τίποτα μ’αυτό που θα γινόμουν. Μέρα με τη μέρα η φαντασία μου θα εξαφανίζεται, δεν ήταν και σε τίποτα εξάλλου χρήσιμη, όλο μπελάδες μου δημιουργούσε. Ο χρόνος μου θα εκμηδενίζεται, αλλά κι αυτόν δεν τον χρειάζεσαι να σε πληγώνει άλλο. Θα συναντιόμαστε στα κλεφτά, πριν πάω αγγλικά, κομπιούτερ, ρυθμική και γυμναστήριο, θα με κοιτάς στα πόδια ή στην πλάτη, θα μου φοράς τα ρούχα μου, θα μου σερβίρεις το φαί και θ’ αποφεύγεις να με δεις στα μάτια. Μαμά, θα σε φωνάζω μέχρι να με κοιτάξεις. Κάποτε κι εμείς μαμά, θα πάρουμε εξιτήριο.

Πηγή: http://www.intellectum.org/2013/09/17/room-temperature-look-mom/

Γιαννιτσά, 14 Σεπτεμβρίου 1944 – 14 Σεπτεμβρίου 2013

Ετικέτες

,

Από τα χθεσινά γεγονότα στα Γιαννιτσά, ημέρα μνήμης των θυμάτων της σφαγής των Γιαννιτσών από τους ταγματασφαλίτες…

αντιφα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α.
ΞΕΓΥΜΝΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ

Με μαζική συγκέντρωση που ξεπέρασε τα 300 άτομα, αντιφασίστες, εργαζόμενοι και νεολαίοι, αγωνιστές της ΚΕΕΦΡΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του αναρχικού χώρου, μαζί με συγγενείς των 120 Γιαννιτσιωτών που δολοφονήθηκαν από τους ναζί και τους ταγματασφαλίτες του Πούλου στις 14 Σεπτέμβρη του ‘44, έδωσαν αποφασιστική απάντηση στην νέα επιχείρηση βεβήλωσης της μνήμης των θυμάτων από τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής σε ανοιχτή συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία.
Απέναντι στους αντιφασίστες βρέθηκαν δεκάδες αστυνομικοί και δυνάμεις των ΕΚΑΜ με κλούβες κι ένα τσούρμο ασφαλίτες, για να προστατέψουν την γκρούπα των 15-20 ναζιστών με επικεφαλής τον «βουλευτή» τους Γρέγο, οι οποίοι φωνάζοντας «τιμή σε χίτες και ταγματασφαλίτες» διεκδικούσαν να καταθέσουν στεφάνι στο μνημείο, πράγμα που κατάφεραν μόνο με την ισχυρή συνοδεία της αστυνομίας.
Αντί γι’ αυτό, θα έπρεπε σύμφωνα με τη νομιμότητα για την οποία κόπτονται, να τους συλλάβουν άμεσα και να τους χώσουν στις κλούβες για περιύβριση των νεκρών. Αναμένουμε άμεσα την αυτεπάγγελτη δίωξη των επικεφαλής της συμμορίας, του «βουλευτή» Γρέγου και του τοπικού γραμματέα Σαχινίδη, που είχαν το θράσος και να χαιρετίσουν ναζιστικά μπροστά στον ομαδικό τάφο. Υπάρχει άραγε κανείς εισαγγελέας που δεν υποκύπτει στην αλητεία των ναζιστών;
Για πάνω από μια ώρα η δυναμική απάντηση των αντιφασιστών δεν επέτρεψε να ακουστεί καμιά άλλη απ’ τις βρωμιές τους και ξεσκέπασε την απόφαση της αστυνομίας να στηθεί προβοκάτσια για να προβεί σε νέες συλλήψεις αντιφασιστών (μετά την περσινή σύλληψη και καταδίκη του συναγωνιστή μας Χρήστου Μπακαλάκη). Οι δύο προσαχθέντες, που όρμησαν για να πετάξουν το στεφάνι των πολιτικών απογόνων των δολοφόνων από το μνημείο, αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς οι διαδηλωτές κινήθηκαν δυναμικά προς το αστυνομικό μέγαρο. Την ίδια ώρα, η αστυνομία σε διατεταγμένη υπηρεσία εμπόδιζε τους συγγενείς και γείτονες των θυμάτων να καταθέσουν στον ομαδικό τάφο έστω κι ένα γαρίφαλο. Ο λόγος; Είχαν εντολή να προστατέψουν το στεφάνι των ναζιστών από την οργή του κόσμου, κι ενώ αυτοί είχαν ήδη αποχωρήσει κάτω από την γενική κατακραυγή.
Οι «επίσημοι» (βουλευτάδες, επικεφαλείς της αστυνομίας, περιφερειάρχες και δήμαρχοι) εμφανίστηκαν για να πράξουν υποκριτικά το θλιβερό τους καθήκον, να τιμήσουν δήθεν τα θύματα ενός ακόμη εγκλήματος των ναζιστών (ντόπιων και ξένων), την ίδια ώρα που θέλουν πάση θυσία όλα αυτά να ξεχαστούν για να μπορέσουν να νομιμοποιήσουν τα μαντρόσκυλα τους.
Η μαζική αντιφασιστική διαδήλωση κατευθύνθηκε στους κεντρικούς δρόμους των Γιαννιτσών καταγγέλλοντας τα γεγονότα και το ρόλο της ΕΛ.ΑΣ., με αντιφασιστικά και απεργιακά συνθήματα και διατρανώνοντας ότι για τους φασίστες δεν υπάρχει δρόμος να προχωρήσουν, ούτε στα Γιαννιτσά, ούτε πουθενά!

Εδώ και σχετικό βίντεο:

Εδώ ένα αφιέρωμα στη σφαγή των Γιαννιτσών:

Η μαύρη εθνική Πηγάδα

Ετικέτες

,

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΛΙΓΑΛΑ

απο τον Ιό

Εδώ που τα λέμε, έχουν και οι ανά την Ευρώπην νοσταλγοί του ναζισμού το δίκιο τους. Αν δεν τιμήσουν αυτοί τους ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι κείτονται στην Πηγάδα του Μελιγαλά, ποιος θα τους τιμήσει;

meligalas. xilioi kaloi xorane skata

Για δεκαετίες υπήρξε το σύμβολο του επίσημου αντικομμουνισμού και της διατεταγμένα επιλεκτικής μνήμης του «κράτους των εθνικοφρόνων». Τη δεκαετία του ’80 λειτούργησε ως χώρος συσπείρωσης των νοσταλγών της παλιάς καλής εποχής. Ηρθαν κατόπιν οι καιροί της «εθνικής συμφιλίωσης», και η Πηγάδα του Μελιγαλά πέρασε στα αζήτητα.

Μόνο περιθωριακές ακροδεξιές γκρούπες ταξιδεύουν πια κάθε Σεπτέμβρη, για να δώσουν τον τόνο σε μια επιμνημόσυνη τελετή χωρίς πολιτικό αντίκρισμα για τους διεκδικητές του «μεσαίου χώρου».

Ωσπου, φέτος, ο ξεχασμένος Μελιγαλάς ξανάγινε είδηση χάρη στο πανευρωπαϊκό ναζιστικό φεστιβάλ «Κύμα Μίσους 2005». Μια συγκέντρωση εγχώριων χρυσαυγιτών, γερμανών νεοναζί, ιταλών φασιστών, ισπανών φαλαγγιτών κι άλλων ομοϊδεατών τους, που προβλέπεται να κορυφωθεί την ερχόμενη Κυριακή με τη δυναμική παρουσία των «κατασκηνωτών» στο ετήσιο μνημόσυνο της Πηγάδας.

*Οι επίσημες αντιδράσεις των εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας απέναντι σ’ αυτά τα σχέδια είναι καθαρά εχθρικές. «Ως δήμος, θεωρούμε ότι δεν υπάρχει καμία ταύτιση, ούτε έμμεση ούτε άμεση του χώρου της Πηγάδας με φιλοναζιστικές και φιλοφασιστικές οργανώσεις» εξηγεί στον «Ιό» η δήμαρχος Μελιγαλά, Ελένη Αλειφέρη-Καραθανάση. «Στην Πηγάδα υπάρχουν τα θύματα του Εμφυλίου, πολλοί απ’ αυτούς είχαν πολεμήσει το ναζισμό και το φασισμό. Γενικότερα, θεωρούμε απαράδεκτη την προσπάθεια εκμετάλλευσης των νεκρών της Πηγάδας για πολιτικές σκοπιμότητες».

Οσον αφορά τη συμμετοχή των ναζιστών στη φετινή τελετή, η δήμαρχος είναι σαφής: «Στην Πηγάδα υπάρχει ένα θρησκευτικό μνημόσυνο που γίνεται με επιμέλεια και φροντίδα του “Συλλόγου των Θυμάτων Πηγάδας”. Εκεί, ο καθένας είναι ελεύθερος να παραστεί. Αρκεί βέβαια να σέβεται το χώρο και την τελετή. Δεν είναι χώρος ένα μνημόσυνο για συνθήματα πολιτικά, ακραία ή μη… Είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας χώρος προσευχής και περισυλλογής και τίποτε άλλο…».

*Την ίδια στάση κρατάει και ο οργανωτής του μνημοσύνου, πρόεδρος του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά» και δημοτικός σύμβουλος Επαμεινώνδας Μανιάτης. «Είμαστε αντίθετοι, διότι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με το μνημόσυνο. Αν έρχονται σαν επισκέπτες, να δουν, είναι δεκτός ο καθένας. Εμείς στο χώρο της Πηγάδας δεχόμεθα όλους τους Ελληνες. Δεν θέλουμε όμως πολιτική εκμετάλλευση, απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχεται».

Παρατηρούμε ότι η «Χρυσή Αυγή» είναι τακτικός θαμώνας των εκδηλώσεων κάθε Σεπτέμβρη. Ο κ. Μανιάτης το επιβεβαιώνει: «Μία ομάδα έρχεται, και μάλιστα καταθέτουν και στεφάνι. Γιατί εκεί, όποιος μας ζητήσει, βεβαίως επιτρέπουμε να καταθέσει στεφάνι». Παραδέχεται, επίσης, ότι η πολιτικοποίηση ήταν ανέκαθεν συνυφασμένη με την τέλεση του μνημοσύνου:

«Ετσι ήτανε από παλιά: ότι εδώ έγινε μια σφαγή από τους αναρχοκομμουνιστές. Αυτή είναι άλλωστε η αλήθεια». Ο ίδιος έχει χάσει τον πατέρα του, εκτελεσμένο από τον ΕΛΑΣ. «Εχω μια πικρία… Σας πληροφορώ, όμως, ότι έχω κάνει παρέα με ανθρώπους αριστερούς, και μάλιστα με ανθρώπους που τους είχαν πάει και στη Μακρόνησο. Ενας κόσμος, απ’ τους παλιούς, με είχαν δει και λέγανε “Τι κάνει αυτός;”».

Μακρονησιώτης πολιτικός κρατούμενος ίσον «σφαγέας». Παρά την προσπάθεια του συνομιλητή μας να φανεί μετριοπαθής, αυτή η εξίσωση αποκαλύπτει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα όρια της «εθνικής συμφιλίωσης» σε τούτο τον τόπο.

*Σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος κινείται ανακοίνωση των χρυσαυγιτών Μεσσηνίας στον τοπικό τύπο (17.8.05): «Εμείς», διακηρύσσουν οι οργανωτές του φεστιβάλ για το μνημόσυνο, «θα βρισκόμαστε πάντοτε εκεί για να τιμάμε με την παρουσία μας τους αγνούς έλληνες πατριώτες και τους ηρωικούς μαχητές των Ταγμάτων Ασφαλείας που έδωσαν τη ζωή τους για να μην υποδουλωθεί η πατρίδα μας στους εαμοβούλγαρους κομμουνιστοσυμμορίτες».

*Την εικόνα συμπληρώνουν οι δηλώσεις πολιτών στα τοπικά κανάλια: σ’ ένα τυπικό ρεπορτάζ του είδους, σχεδόν όλοι οι ερωτηθέντες τάχθηκαν κατά της παρουσίας των νεοναζί στο μνημόσυνο, φροντίζοντας όμως ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσουν ότι «ο χώρος της Πηγάδας είναι ιερός» (BEST 25.8.05).

Αυτό που απουσιάζει ολοκληρωτικά από την όλη συζήτηση, είναι η ουσιαστική αποτίμηση του ετήσιου «μνημοσύνου» αυτού καθ’ εαυτού. Το διαπιστώνουμε, πάνω απ’ όλα, ξεφυλλίζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα του αθηναϊκού και διεθνούς τύπου. Τι ακριβώς αφορά η επίμαχη τελετή, που ο πανευρωπαϊκός νεοναζισμός φιλοδοξεί να «τιμήσει» (ή να «αμαυρώσει») με την παρουσία του;

-Σύμφωνα με τους «New York Times», το ζήτημα αφορά «μια από τις ζοφερότερες ελληνικές επετείους: τη σφαγή 1.400 γυναικών και παιδιών από κομμουνιστές αντάρτες το 1944 στο Μελιγαλά» («Ν.Υ. Times» 10.8.05). Πηγή του δημοσιεύματος, όπως άλλωστε και των περισσότερων σχετικών αναφορών στο Διαδίκτυο, αποτελεί η διαβόητη «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού» των Κουρτουά και Σία (βλ. «Ιός» 11.11.2001 & 2.3.2002) -με κάποιες προσαρμογές επί το αντικομμουνιστικότερον, αφού το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για «1.400 άντρες, γυναίκες και παιδιά και περίπου 50 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς των Ταγμάτων ασφαλείας» που «δολοφονήθηκαν» από τον ΕΛΑΣ (σ. 347).

-Κατά την αγγλόφωνη έκδοση της «Καθημερινής», πάλι, στο Μελιγαλά έγινε «σφαγή εθνικιστών αντιστασιακών αγωνιστών και πολιτών» (4.6.05).

-Την ίδια ακριβώς διατύπωση υιοθετεί κι η ισραηλινή «Jerusalem Post» (4.6.05), που κατά τα άλλα διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τη χιτλερική μάζωξη.

Το απωθημένο παρελθόν

9acd39673b78814c9bb85f14f62c5956_l

Αυτό που κανείς -εκτός από τους ίδιους τους ναζί- δεν φαίνεται (ή δεν θέλει) να θυμάται, είναι ποιοι ακριβώς είναι θαμμένοι στην περίφημη Πηγάδα. Η επιλεκτική αυτή αμνησία δεν είναι καθόλου περίεργη.

Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

*Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).

*Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).

Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.

Η μάχη και η σφαγή

Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.

*Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ’ όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.

Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).

thumb-php

*Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.

*Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ’ την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.

*Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973). Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.

*Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.

*Πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή την… κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή…

Μνημόσυνο ακατονόμαστων

Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.

*Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα ‘ζησα», σ. 143-4).

*Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).

*Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ’ αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.

Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.

*Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).

*Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).

*Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ’ τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).

Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.

*Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ’ την περιθωριοποίησή της… Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

*Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.

*Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.

Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

*Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».

Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!

Αραγε, τι απ’ όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;

Τα ξεχασμένα θύματα

Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ’ τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.

Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).

Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ’ τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ’ αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 – τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).

Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.

Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ’ αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι’ αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ’ αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ’ τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ’ τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά.

————————————–

Διαβάστε:

  • Τάσος Κωστόπουλος «Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» (Αθήνα 2005, εκδ. «Φιλίστωρ»). Η κατοχική δράση των ταγματασφαλιτών, οι διασυνδέσεις και η αντιμετώπισή τους από το μεταπολεμικό «κράτος των εθνικοφρόνων». Εμφαση στην επιχειρηματολογία και τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ξανά στις μέρες μας) η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.
  • Ηλίας Θεοδωρόπουλος «Η πηγάδα του Μελιγαλά» (2α έκδοσις, Αθήνα 2001).Προπαγανδιστική έκδοση που διανέμεται από το «Σύλλογο Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία των σκοτωμένων και οι φιλοχουντικές κορόνες του συγγραφέα.
  • Σπύρος Ξιάρχος«Η αλήθεια για το Μελιγαλά» (Καλαμάτα, Μάιος 1982).Περιγραφή της μάχης του Μελιγαλά από ένα τοπικό εαμικό στέλεχος. Χρήσιμη, κυρίως γιατί διασώζει πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η κυρίαρχη αφήγηση κατά κανόνα αποσιωπά.
  • Διονύσιος Παπαδόπουλος«Η ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας» (εφημ. «Μεσσηνία» 19.5-8.9.1952).Η εκδοχή του (επιζήσαντος) διοικητή των ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά, δημοσιευμένη λίγο μετά την αποστρατεία και απαλλαγή του για το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΙΔΕΑ. Ακολούθησε η περιγραφή της αιχμαλωσίας και της διάσωσής του, την οποία ο ίδιος αποδίδει στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις («Μεσσηνία» 15.9-17.11.1952).
  • Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης» (Αθήνα 1998, 8 τόμοι).Στον 8ο τόμο περιλαμβάνεται η μεταπολεμική (1955) εξιστόρηση της δράσης του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά από τον (επιζήσαντα) υποδιοικητή του, Παναγιώτη Καζάκο.
  • Βασίλης Κλεφτόγιαννης«Οπως τα ‘ζησα. Μαρτυρία μιας βασανιστικής πορείας» (Αθήνα 1994).Αυτοβιογραφία ενός ελασίτη από το Μελιγαλά που πήρε μέρος στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες της κωμόπολης.

(Ελευθεροτυπία, 11/9/2005)

Αναδημοσιευει ο Μανικάκος

Πηγή: http://parallhlografos.wordpress.com/2013/09/15/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B7%CE%B3%CE%AC%CE%B4%CE%B1/

20ή Πανελλαδική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας & Χειροτεχνίας – Χαλκίδα 27-28-29 Σεπτεμβρίου 2013

Ετικέτες

, , , ,

ΠΑΡΚΟ ΛΑΟΥ, ΧΑΛΚΙΔΑ2

Η Πανελλαδική γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας ξεκίνησε στην Θεσσαλονίκη και ταξιδεύει κάθε χρόνο σε διαφορετικές πόλεις. Πριν από δέκα χρόνια πέρασε από τη Χαλκίδα αφήνοντας στον τόπο μας νέες απόψεις και εφόδια για μια πιο συνειδητή ζωή. 20 χρόνια μετά, η γιορτή έρχεται ξανά στη Χαλκίδα για να μας γεμίσει γνώσεις και ελπίδα,
για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πως μπορούμε να ζούμε με αυτάρκεια, κοντά στο φυσικό μας περιβάλλον, δημιουργώντας Στηρίζουμε την άμεση σχέση παραγωγού – καταναλωτή, την καθαρή και ποιοτική τροφή για όλους, την τοπικότητα των προϊόντων, την επανασύνδεση της φύσης με την κοινωνία και την αποσύνδεση μας από τη βιομηχανοποίηση και από τη σκληρή εμπορευματοποίηση των πάντων. Δεν έχουμε καμία σχέση με εκθέσεις βιολογικών προϊόντων κερδοσκοπικού χαρακτήρα που προβάλλουν το σύγχρονο «πράσινο» καπιταλισμό όπου μεγάλες εταιρίες με γνώμονα το κέρδος ανακαλύπτουν μια νέα αγορά για να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα πλούσια κέρδη τους. Λειτουργούμε με βάση την αυτοοργάνωση και την εθελοντική εργασία. Προτάσσουμε και προωθούμε τα καθαρά οικολογικά προϊόντα, τις προσιτές και δίκαιες τιμές τους, τη μικρή παραγωγή και οικοτεχνία, τη μεταποίηση με παραδοσιακές μεθόδους, τα συλλογικά εγχειρήματα και τις συνεργασίες. Δεν ζητάμε πιστοποιήσεις για εγγύηση – ελάχιστοι είναι οι πιστοποιημένοι – ανθρώπινες σχέσεις ζητάμε με ειλικρίνεια και ελπίδα. Μιλάμε για Οικολογική Γεωργία και όχι για βιολογικά εμπορεύματα. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε σημαντικά προβλήματα της γεωργίας, του περιβάλλοντος και του ανθρώπου γενικότερα, προτείνοντας νέους δρόμους, φέρνοντας σε άμεση επαφή και ζύμωση παραγωγούς, χειροτέχνες, συλλογικότητες και γενικότερα ανθρώπους με κοινό όραμα για ένα καλύτερο κόσμο. Διαλέξαμε ένα τρόπο ζωής κοντά στο φυσικό μας περιβάλλον, κοντά στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, μέσα στον κόσμο, δίχως να βάζουμε ταμπέλες. Γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι η ζωή δεν μπορεί να χειραγωγηθεί, ότι η ελευθερία δεν μπορεί να σκλαβωθεί. Πιστεύουμε στην ελευθερία, στην ειρηνική στάση ζωής, στην αλληλεγγύη, στην ήπια χρήση και ορθή διαχείριση των φυσικών πόρων, σε ένα καλύτερο κόσμο για όλους. ΛΙΣΤΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ 1. Αγγελοστογιάννης Χρήστος, Γουμένισσα Κιλκίς. Τυρί από τα αιγοπρόβατά του. 2. AlicjaJoanna, Πεταλίδι Μεσσηνίας. Αξεσουάρ, ρούχα για παιδιά, κοσμήματα, διακοσμητικά. 3. «Alkana», Γρηγόρης Κ., Έλσα Δ., Κάτω Γατζέα, Πήλιο. Σαπούνια, κηραλοιφές, φυσικά καλλυντικά, σάλτσες ντομάτας. 4. Αννή «LEBONPAS…», Θεσσαλονίκη. Παστέλια. 5. Αντωνιάδου Αγγελική, Κιλκίς. Σαπούνια, κρέμες, κηραλοιφές. 6. Αντωνόπουλου Αγρόκτημα, Φάρσαλα. Όσπρια, ζυμαρικά, άλευρα, τοματοπολτός, νιφάδες, πλιγούρι, τσίπουρο. 7. Αραμπατζής Αποστόλης, Καραγκούνη Ζωή, Νίκη Λάρισας. Όσπρια, μέλι, σιτηρά, αλεύρι. 8. Αραμπατζής Δημήτρης, Αραμπατζής Κων/νος, Δροσάτο Κιλκίς. Λιαστές ντομάτες, Μελιτζάνα ξυδιαστή, αλεύρι, χυμοί φρούτων. 9. Αρκουλάκη Δήμητρα, «Το μπάλωμα», Κνωσός, Κρήτη. Τσάντες, ποδιές, μαξιλάρια, κουκλοθέατρο. 10. «ΑΣΚΑΔΑ» αγρόκτημα, Μύταλα Ευαγγελία, Κουνής Μπάμπης, Χαλκίδα. Ξηρά σύκα Κύμης. 11. «ΒΑΛΣΑΜΟ», Βασιλείου Πέτρος, Σκαρλή Μαρία, Χαλκίδα Ευβοίας. Θεραπευτικά και καλλυντικά σκευάσματα, σαπούνια, αιθέρια έλαια. 12. Βαρελά Τρισεύγενη, «Χειροποίητον», Αθήνα. Χειροποίητα παραδοσιακά σαπούνια. 13. Βασιλειάδης Τάσος, Νεοχώρι Πηλίου. Ξύλινα σκεύη. 14. Βασσάλου Έλλη, Νίσυρος. Σαπούνια, κοσμήματα και σκευάσματα από τοπικά προϊόντα και βότανα, φωτογραφίες. 15. Βετούλη Αναστασία, Λεχώνια Πηλίου. Μαρμελάδες, σάλτσα πέστο, ελιόψωμα, κοσμήματα. 16. «BIOFRUKASTORIA», Ζεφτυρίδου Κική – Λιούζας Στέφανος, Βασιλειάδα, Καστοριά. Μήλα, αχλάδια. 17. Βλάχος Δημοσθένης, Νικόκλεια. Αμύγδαλα. 18. Βλάχος Φίλιππος, Βόλος. Προϊόντα μέλισσας. 19. Βοζικάκη Άννα, Βόλος. Κηραλοιφές, κεριά από μελισσοκέρι. 20. «Βοτανόκηπος», Ιωαννίδου Μαρία – Μουτάφτσης Αλέξανδρος, Μαρκόπουλο Μεσογείων, Αττική. Αρωματικά και κηπευτικά φυτά σε γλάστρες, αποξηραμένα βότανα, γλυκιές κολοκύθες. 21. Βουμβουλάκης Γιάννης & Ήβη, Προφήτης Ηλίας, Ηράκλειο Κρήτης. Κρασί, ρακί, πετιμέζι, σταφίδες, λιαστές ντομάτες, αλεύρι, ξινόχοντρος, ελαιόλαδο, θεραπευτικά λάδια κ.α. 22. Βροχίδου Μαρία, Κολχίκης Παναγιώτης, «Διαχειρός», Θεσσαλονίκη. Βότανα, πλεχτά, καλλυντικά. 23. Βρυώνη Έφη, «ΚΑΛΛΙΣΤΩ», Καλαμάτα. Σαπούνια, βότανα, ελαιόλαδο. 24. Γεωργούση Φωτεινή, Άγιος Αρτέμιος. Χειροποίητα φυτικά παρασκευάσματα. 25. Γίδαρης Κώστας, Καρδία Θεσσαλονίκης. Χειροποίητα κοσμήματα από σπόρους. 26. Γκαράνη Έφη, Σπέτσες. Σαπούνια, θεραπευτικά σκευάσματα, μαρμελάδες, κατασκευές από φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά. 27. GrossAlain, Κακανά Βάσω, Γαλανή Ξάνθης. Λαχανικά εποχής, σάλτσα ντομάτα, χειροποίητα σαπούνια., 28. «Δρυάδες» δίκτυο, Σιγάλα Μαρίνα – Φακουρέλης Βασίλης, Αθήνα. Έντυπο υλικό. 29. Δρίτσας Δημήτρης, Μέγαρα. Φιστίκι κελυφωτό, κρασί, τσίπουρο, πετιμέζι. 30. «Ελίχρυσος», Χανιά. Φυτικά καλλυντικά, σαπούνια, κηραλοιφές. 31. «Εμμέλεια», Φαίη Καραμέρου, Ραφήνα. Φυσικά καλλυντικά, σαμπουάν, σαπούνια, κηραλοιφές, αρωματοθεραπευτικά έλαια, οδοντόκρεμες, βάμματα και λάδια βοτάνων. 32. Ζαμπράκα Χαρά, Θεσσαλονίκη. Χειροποίητα καλλυντικά και θεραπευτικά σκευάσματα(αλοιφές, λάδια, κρέμες). 33. Ζαφειρούλη Μαρία, Πήλιο. Άγρια βότανα, μαρμελάδες, γλυκά κουταλιού, χειροποίητα κοσμήματα. 34. «Ηλέσιον», Αθήνα. Οίνο και κρασί. 35. Θεοδωρίδης Αντώνης, Ακριτοχώρι Σερρών. Παραδοσιακά προϊόντα, ξύλινες κατασκευές. 36. Θεοδωρόπουλος Ηλίας, Αίγιο. Σταφίδες, σταφύλια, κρασί, αγγεία. 37. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, Ανατολή Αγιάς Λαρίσης. Γαλακτοκομικά. 38. Καλπακίδης Βασίλης, Πονηράκη Σοφία, Αφέτες, Πήλιο. Μέλι, γύρη, βάμμα πρόπολης, λάδι, κρίταμα, τσιτσίραβλα, βότανα. 39. Καμζέλας Βασίλης, Κάτω Πεύκη. Δερμάτινες καπνοσακούλες και πορτοφόλια, κοσμήματα, φυσικά κεριά, κοκαλάκια. 40. Κάππες Γαβριέλα, Μετόχι Μαγνησίας. Σαπούνι ελαιόλαδου με βότανα, πατάτες, κηπευτικά φρέσκα και μεταποιημένα. 41. Καραβασιλείου Κατερίνα, Ραυτόπουλος Χρήστος, Ξάνθη. Σαπούνια, χειροποίητα πλεκτά με βελονάκι. 42. Καραβασίλη Ουρανία, Καλύβες Χαλκιδικής. Ελαιόλαδο, αλεύρι. 43. Καραλιόλιου Μαρία, « Μέλισσες οι Μάγισσες», Βράσταμα Χαλκιδικής. Μέλι, γύρη, πρόπολη, κερί. 44. Καραντώνιας Γιώργος, Αφράτι Ευβοίας. Υπαίθρια λαχανικά εποχής. 45. «Κάτι τρέχει», Βασιλικά, Εύβοια. Σαπούνια, ζωγραφική με χώμα, μαρμελάδες, γλυκά κουταλιού, ζυμαρικά, τυροκομικά , μέλι. 46. «Κοιν. σ. επ. μελία», Ναύπλιο. Σάλτσα ντομάτας, βότανα, βάμματα, βοτανόλαδα, αντικουνουπικό λάδι. 47. Κόκα Όλγα, Ηράκλειο Κρήτης. Χειροποίητα γυναικεία και ανδρικά κοσμήματα. 48. «Κολεκτίβα», Βλιώρας Χρήστος, Σταματοπούλου Μαρία, Σαγιάς Σίμος, Αθήνα. Κεραμικά. 49. Κουλουριώτη Βασιλική, «ΜΕΛΙΓΗ», Ελλοπία. Ρεβίθια, αλάτι θαλασσινό, σάλτσες, γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες, πετιμέζι, σαπούνια κ.α. 50. Κουσίδης Δημήτρης, Γιαννιτσά. Βότανα, λάδια βοτάνων, λούφες, φυτοζούμια. 51. Κουτέρης Πέτρος, Φουσιανά Ευρυτανίας. Προϊόντα μέλισσας. 52. «ΚΟΧΛΙΑΣ» εργαστήριο κεραμικής, Μεγαλόβρυσο Αγιάς, Λάρισα. Κεραμικά. 53. Κωνσταντινίδου Κατερίνα, Ζαγκλιβέρι, Θεσσαλονίκη. Κεραμικά, ρεβίθια. 54. Λιακόπουλος Ιάσονας – Βλάχου Όλγα, Καστοριά. Βάμματα και λάδια βοτάνων, κοσμήματα, κηραλοιφές, πλεχτά. 55. ΜάκουΑθανασία, «Back to the Roots»,Κέρκυρα. Ενδυναμωτικές τροφές με βάση το μέλι, άγρια βότανα, μέλι, κηραλοιφές, βοτανόλαδα, φυσικά σαπούνια, οδοντόσκονη, θαλασσινό αλάτι. 56. Μαθιόπουλος Παναγιώτης, Ηράκλειο Κρήτης. Ξύλινες κατασκευές με ξύλα από παραλίες. 57. Μαργαριτάκης Γιάννης, Ηράκλειο Κρήτης. Μπανάνες, ελιές, λάδι, χαρουπόμελο, ρακί. 58. Ματράκας Βαγγέλης, Μερκουριάδου Έλενα, Χαλκίδα. Σαπούνι από λάδι κάνναβης και ελαιόλαδο αρωματισμένο με αιθέρια έλαια, χειροποίητα κοσμήματα από ίνες κάνναβης και φυσικά υλικά. 59. Μέρμυγκα Ελένη, Χαλκίδα. Συμπυκνωμένοι χυμοί, κέτσαπ, αποξηραμένα λαχανικά, φυτώριο αλόης, λεμονάδα, κανελάδα, βυσσινάδα, τουρσιά. 60. Μιχαήλ Αριστείδης, Αμάρυνθος Ευβοίας. Δερμάτινες καπνοσακούλες και πορτοφόλια, κοσμήματα, φυσικά κεριά. 61. Μπασούκου Ελένη, Θεολόγος Ευβοίας. Λαχανικά, φρούτα, όσπρια, λάδι. 62. Μπατζάκη Μαρία Αλίκη, «Λημνιά προϊόντα», Σαρδές Λήμνου. Αμύγδαλα, σταφίδες, ρίγανη, αλάτι με βότανα. 63. «Μπινελίκι», Κολεκτίβα Πετραλώνων για την τροφή, Αθήνα. Λιμοντσέλο, λεμονάδα, γλυκό κουταλιού λεμόνι, άνθος αλατιού με ξύσμα λεμονιού, λάδι τρούφας, κ.α. 64. Μαυροπούλου Μάλαμα / Μάλαμας, Μαρούσι. Κρέμες προσώπου, αποσμητικό, λοσιόν, σαμπουάν. 65. Μοσχούτας Δημήτρης, Ιστιαία Ευβοίας. Ξερά σύκα, γεμιστά σύκα, παστέλια σύκου, συκόμελο, κυδωνόπαστο, γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες, ελιές. 66. Μουστάκας Ξενοφών, Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών. Μελισσοκομικά., 67. Μυλωνάς Στράτος, Άνω Πορόγια Σερρών. Μέντα, υφαντά. 68. «Νέα Γουινέα», Άγιος Αρτέμιος. Έντυπο υλικό, μπροσούρες, ανεμογεννήτρια, βάμματα και μίγματα βοτάνων. 69. Νικολάου Ευτυχία, «ANANDA», Νεοχώρι Πηλίου. Κούκλες, μάρσιποι, υφασμάτινες κατασκευές. 70. «Ο.Ν.Ε. project», σχέδιο για τη φυσική μας εξέλιξη, Καραγιλάνης Σταύρος, Βολομπούγιεβα Γιούλια, Ερέτρια Ευβοίας.Παστέλι, νωπά τρόφιμα για μακροβιοτική, θεραπευτική διατροφή(υποκατάστατα κρέατος). 71. Παλαμπουγιούκη Σοφία, Θεσσαλονίκη. Κεραμικά. 72. Παναγιώτου Βαγγέλης, Νίσυρος. Παραδοσιακά μουσικά όργανα, θεραπευτικά σκευάσματα. 73. Πανάρα Μαρία, Νίσυρος. Κοσμήματα, δερμάτινες θήκες, πάνινες τσάντες, χομάσιο. 74. Πανταζίδου Αλεξάνδρα, «GeastrumArt», Θεσσαλονίκη. Προϊόντα από τσόχα(Felt). 75. Παπαγεωργίου Γιώργος, Νεοχώρι Πηλίου. Βότανα, χυμοί, κομπούχα, φρούτα, βαλσαμόλαδο, αποστάγματα ανθών, μηλόξυδο, κομπόστες κ.α. 76. Παπαγεωργίου Θωμάς, «ΑΝΑΣΣΑ», Νεοχώρι Πηλίου. Καλλυντικές και θεραπευτικές κρέμες, σαπούνια, εκχυλίσματα, βότανα. 77. Παπανικολάου Διονύσης, Καλυβά Πέπη, Μακρυνίτσα, Βόλος. Βότανα, οδοντόπαστα, μαρμελάδες κ.α. 78. Παπανικολάου Κατερίνα, Εξοχή Θεσσαλονίκης. Κεραμικά. 79. Παπαλέξη Λιάνα, Αθήνα. Κεραμικά. 80. «Πελίτι» Εναλλακτική κοινότητα, Μεσοχώρι Παρανεστίου. Έντυπα, εργαλείο σποράς-φύτευσης, σπόροι από παραδοσιακές ποικιλίες, μπλουζάκια, καπελάκια κ.α. 81. Περικλής και Ειρήνη, Βόλος. Χειροποίητα κεραμικά αντικείμενα και κοσμήματα. 82. Πηγιάκη Ρέα – Μπασούκος Κώστας, Ιεράπετρα Κρήτης. Φυτώρια βοτάνων, βότανα, κηραλοιφές, βάμματα, σαπούνια, σαμπουάν, ανθοιάματα, κρέμες, λάδια, πιθάρι κομποστοποίησης. 83. Πιλάτης Γιώργος, Άγιος Ιωάννης, Αλιβέρι Ευβοίας. Άγρια βότανα, έλαια βοτάνων, τσουκνιδοζωμός, κηραλοιφές, βάμμα πρόπολης, αβοκάντο κοσμήματα, κηπευτικά. 84. Πλατανίτη Λέτα, «Τα ΕλαιοΒοτάνια», Θεσσαλονίκη. Φυσικά προϊόντα υγείας και ευεξίας, βοτανόλαδα, scrubs, κηραλοιφές, φυτικά καλλυντικά. 85. Πλιατσκίδης Γιώργος, σύνορα Αχαΐας – Αρκαδίας, Βυσινέικα. Φασόλι κοντό(μπαρμπούνι) κ.α. 86. Πολάτογλου Γιώργος, Προκόπι Ευβοίας. Κηπευτικά, σάλτσες ντομάτας, γλυκά κουταλιού. 87. «Ριζάρι», Ζέρβας Μάριος, Μίνως, Βασίλης, Ασημίνα, Αλέξανδρος, Παπαδόπουλος Νίκος, Χρήστος, Γιώργος, Αθήνα. Μαρμελάδα πορτοκάλι, απορρυπαντικό ρούχων, οδοντόκρεμα, σιταροχυμός, μπάρες δημητριακών, αλεύρι κ.α. 88. Ροδάκη Ρίκα – Αργυρόπουλος Θανάσης, Αίγινα, Αθήνα. Μέλι, γύρη, βασιλικός πολτός, πρόπολη, κερί, φυσικά αρώματα, αλοιφές, βότανα. 89. Ρουμπής Ιωάννης, Τριάδα Ευβοίας. Αρωματικά φυτά, ζυμαρικά, γλυκά κουταλιού, μέλι, τραχανάς, λαχανικά. 90. Σαλιαρέλης Αλέξης, «Συνεργατική Ομάδα Πηλίου», Μηλιές Πηλίου. Τοματοχυμός, ελιές, χειροτεχνίες με καλάμι και μαλλί. 91. Σαρίδου Μαρία, Αθήνα. Μακραμέ με ημιπολύτιμους λίθους, καλλυντικά, απορρυπαντικά, ελιξίρια, ανθοιάματα. 92. «Σβούρα», συνεταιρισμός εναλλακτικής και αλληλέγγυας οικονομίας, Αθήνα. Καφέδες, ζάχαρη, κακάο, τσάι. 93. Σεβαστή Αργυρώ, Χανιά. Κοσμήματα 94. Σέληνας Απόστολος, Σέληνα Ουρανία, Νέα Αρτάκη, Εύβοια. Τοματοπολτός, κρασί, λαχανικά, αυγά, κοτόπουλα. 95. Σεμπέπος Ανδρέας, Πέρα Αμπέλια Ξάνθης. Άγρια μανιτάρια νωπά, αποξηραμένα, μεταποιημένα 96. «Σέτα Ευβοίας», ομάδα, Σέτα Ευβοίας. Βαλσαμόλαδο, οδοντόκρεμα, κόσμημα, λιαστές ντομάτες, χειροποίητα ινδιάνικα φλάουτα. 97. Σιαμπαλιώτη Ειρήνη, «ΥΑΣ», Αθήνα. Ξύλινα παραδοσιακά ελληνικά παιχνίδια και χρηστικά αντικείμενα. 98. Σιγάλα Μαρίνα, Αθήνα. Μαρμελάδες, γλυκά κουταλιού, λικέρ. 99. Σιμοπούλου Αναστασία, Καλαμάτα. Κόσμημα. 100. Σίμος Νίκος – Χατζηγιάννη Μάγδα, «Εργαστήρι37», Ηράκλειο Κρήτης. Ξύλινα παιχνίδια και άλλες ξύλινες δημιουργίες. 101. Σκαμάγκη Φανή, Καστοριά. Κεραμικά αντικείμενα. 102. Σκλαβούνου Ειρήνη, Πήλι Ευβοίας. Κόσμημα, φυσικό κερί, βότανα, βαλσαμέλαιο. 103. Σουρής Παναγιώτης, «Κύτταρο Νέας Γης», Νεοχώρι Πηλίου. Βοτανικά σκευάσματα. 104. Σταγάκης Κώστας, «melagros», Αμπελώνας, Λάρισα. Μέλι. 105. Σταυρίδου Μαρία, Μηλιές Πηλίου. Φυτικά καλλυντικά, βότανα, ανθόνερα. 106. «Συν.αλλ.οις» προϊόντα αλληλέγγυου και δίκαιου εμπορίου. Θησείο, Αθήνα. 107. Σωτηριάδης Ιωακείμ, Μαρώνεια, Ροδόπη. Τραχανάς, τουρσί, λουίζα. 108. Τάσης Αντώνης, Νεοχώρι Πηλίου. Μέλι, γύρη, πρόπολη, τσάι του βουνού. 109. Τενέντες Αντώνης, Ρίζα Καλαμάτα. Προϊόντα χαρουπιού, λάδι, ελιές, σαπούνια. 110. Τζανετοπούλου Σταυρούλα, «TheHandmadeLAB», Αθήνα. Χειροποίητα πλεκτά με το βελονάκι. 111. Τολίδου Μαρία, «Παν-Γευσία», Χανιά. Πάστα-φλώρα, γλυκόξινες σάλτσες, αλάτι, ξίδι, βούτυρο ghee. 112. Τολούδης Αχιλλέας, Νεοχώρι, Βόλος. Μηλόξυδο, κρασί, τσίπουρο, κάστανα, καρύδια. 113. Τσιαχρής Νίκος, Λυγαριά Τυρνάβου – Μελανή Πηλίου. Λάδι, βαλσαμόλαδο, άγρια βότανα, κοσμήματα με σπόρους, κηραλοιφές. 114. Τριγώνη Μαρία, Θεσσαλονίκη. Μπάρες ενέργειας με χαρούπι. 115. Τρικιριώτης Λευτέρης, Ράχες Ικαρίας. Κρίταμα, βότανα, βαλσαμόλαδο, χαρούπια, πουγκιά λεβάντας, ξερά σύκα. 116. Τσαντσάρης Κώστας, Γαλλικό Κιλκίς. Προϊόντα σιτηρών και άλλων δημητριακών. 117. Τσιβίκη Νάντια, Αθήνα. Υφασμάτινες τσάντες, ζώνες κ.α. 118. Τσόλκας Σταύρος, Θεσσαλονίκη. Μελισσοκομικά, κηραλοιφές, σαπούνι. 119. Τσονοπούλου Ελένη, Αγριώματα Βέργας, Καλαμάτα. Φυτικά καλλυντικά. 120. Τσουρνακάκης Παναγιώτης, Κομοτηνή. Μέλι, αιθέρια έλαια, βότανα, μαρμελάδες. 121. Φιλίππου Κώστας, «Τέχνη στο δέρμα». Μηλιά Αριδαίας. Αξεσουάρ από δέρμα, παξιμάδια. 122. Φραντζεσκάκη Εύη, «Το πολυεργαστήρι», Καματερό Αττικής. Κεραμικές φόρμες, κεραμικό κόσμημα, μόμπιλο. 123. Χατζηνούσκα Ευαγγελία, Πετρίτσι Σερρών. Βοτανικά σκευάσματα. 124. Χαχώλου Άννα, « ΤΟ ΑΚΡΙΤΑΜΟ», Αθήνα. Αλάτι βοτάνων, βότανα, σάλτσες, κρίταμο, πέστο, λιαστά ντοματάκια, ελιές κ.α., καλλιτεχνήματα. 125. «ΧΕΙΡΟΠΛΑΘΙ» Λήμνου, Πολυταρίδου Ελένη, Κελεσίδης Παντελής, Μύρινα Λήμνου. Κεραμικά, βότανα, βαλσαμόλαδο, ακατέργαστο αλάτι, ξερά σύκα, πετιμέζι, αμύγδαλα… 126. Χλιάπα Σοφία, «Κτήμα Σοφία», Πολύγυρος Χαλκιδικής. Τσίπουρο και κρασί. 127. Χόρου Ελένη, Λουκάς, Αφέτες Πηλίου. Μέλι, λάδι, ελιές, βότανα, κοσμήματα, κρίταμα. 128. Χρήστου Αναστάσιος, Αργυρούπολη Ρεθύμνου. Ξύλινες κατασκευές(παζλ)

Εδώ ένα βίντεο από την πρώτη Γιορτή Ανταλλαγής Σπόρων στο Σκουντέρι φέτος τον Απρίλη:

Πηγή: http://sporoi-evias.blogspot.gr/2013/09/httpoikogiorti.html

Γράμμα προς τους δασκάλους και τις δασκάλες μας

Ετικέτες

, , ,

Η μάθηση δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στους κίτρινους τοίχους μίας φυλακής ή ενός tumblr_msb3bssHKg1rj7j9po1_500σχολείου ή μίας φυλακής σχολείου. Δάσκαλε/α κουράστηκες όπως κουραστήκαμε κι εμείς τόσα χρόνια να χωράμε στις γραμμές και τις στήλες μίας απρόσωπης τάξης, να υπακούμε σε ανόητες εντολές υπουργών και προϊσταμένων, να κυνηγάμε τους βαθμούς και την εξέλιξη σε ένα σύστημα, που το μόνο που καλλιεργεί είναι ο ανταγωνισμός, το δίκιο του ισχυρότερου, η ηλίθια αποστήθιση χιλιάδων γραμμών , χωρίς συναίσθημα, χωρίς κριτική, χωρίς λογική. Δεν χωράμε δάσκαλε στα σχολικά κελιά, δεν αντέχουμε τους απέραντους μονόλογους, τους δικούς σου, κι αυτούς των εκπροσώπων της διοίκησης, διευθυντάδων, συμβούλων-εκπροσώπων 15μελών. Δάσκαλε/α μας κουράζεις κι εσύ όταν μπαίνεις στην αίθουσα και θέλεις το καλό μας, επιβάλλοντας την τάξη με απειλές για αποβολές, με τη βαθμολογία, και την όποια τιμωρία θα σκαρφιστείς, στα πλαίσια πάντα του νόμου.
Μας καλείς να συμπαρασταθούμε στο πλάι σου, να δώσουμε μαζί τη μάχη για μία δημόσια και δωρεάν παιδεία. Αρνείσαι να συμβιβαστείς με το ασφυκτικό πλαίσιο που θα σου επιβάλλουν μέσα από τις αξιολογήσεις, τη μείωση του μισθού σου, τα εξαντλητικά ωράρια, τις ταξικές διακρίσεις ανάμεσα στους μαθητές και τις μαθήτριες σου. Αλήθεια το προηγούμενο σύστημα, αυτό το κρατικό σχολείο, που τυχόν υπερασπίζεσαι ήταν καλύτερο; Δεν είχε διακρίσεις; Δεν απαιτούσε να λιώνουμε στα φροντιστήρια, δεν έκανες κι εσύ ίσως ιδιαίτερα; Αν ο αγώνας που θέλεις να δώσουμε δεν έρχεται σε καθολική ρήξη με το παλιό, αν δεν απελευθερώνει τα σχολεία από τις ασθένειες τους πώς θέλεις εμείς να είμαστε εκεί δίπλα σου;
Αναρωτιόμαστε συχνά αν μπορούμε να συνυπάρξουμε μαζί, εσύ δάσκαλε/α, εμείς οι μαθητές και οι μαθήτριες σου, οι γονείς μας σε ελεύθερες κοινότητες για τη μάθηση. Σκεφτόμαστε αν θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μαζί σχολεία ελεύθερα από τον ανταγωνισμό, από τις αυθεντίες κι από τα ιεραρχικά πλοκάμια του κράτους. Ρωτάμε τους εαυτούς μας κι ερευνούμε αν υπάρχουν άλλα σχολεία, σε άλλες κοινωνίες όπου οι άνθρωποι ανεξάρτητα από ρόλους συλλογικά αποφασίζουν, ελέγχουν τις αποφάσεις τους και χτίζουν τη γνώση, την τέχνη και τη ζωή, πάντα με σεβασμό στην ελευθερία και τη διαφορετικότητα του ατόμου για το καλό του συνόλου. Ψάχνουμε στις βιβλιοθήκες, ρωτάμε συντρόφους και συντρόφισσες μας στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο, πειραματιζόμαστε στις παρέες μας, στις γειτονιές μας και στα στέκια μας, με αυτό που αποκαλούμε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΜΑΘΗΣΗ.
Ναι, δάσκαλε/α πέρα από τα κιτρινισμένα ντουβάρια των σχολικών κελιών υπάρχει η θάλασσα. Πίσω από τα κτίρια των σχολικών στρατοπέδων ανατέλλει ο ήλιος της ελευθερίας. Από την Τσιάπας του Μεξικού μέχρι τις ισπανικές γειτονιές. Από τις πολιτείες του αμερικάνικου βορρά μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χωριά της Ινδίας, υπάρχουν δάσκαλοι και δασκάλες σαν κι εσένα, μαθητές και μαθήτριες σαν κι εμάς, που πάνω στα ερείπια του παγκόσμιου συστήματος της εκμετάλλευσης χτίζουν σχολεία ελεύθερα, άμεσα και δημοκρατικά, αυτόνομα. Σε αυτά τα σχολεία δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι, δάσκαλοι/ες και μαθητές/τριες, ιεραρχία και διεύθυνση. Σε αυτά τα σχολεία είναι όλοι μαθητές/τριες. Όλοι είναι ελεύθεροι και συμμετέχουν στη διαμόρφωση των σπουδών τους, χωρίς διακρίσεις κι ανταγωνισμούς, με δικαιοσύνη και συνεργασία. Τα σχολεία αυτά συνδέονται με την καθημερινή ζωή, και η μάθηση είναι ένας διαρκής πειραματισμός, που απελευθερώνει τις δεξιότητες και τις ικανότητες των μαθητών/τριών , που βουτάει τη λογική στη φαντασία για να δώσει σάρκα κι οστά σε εκείνο το παλιό και όμορφο ρητό της “τάξης” μας:
Ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του,
Έλα δάσκαλε/α να φτιάξουμε κι εδώ τέτοια σχολεία, που θα συνδέονται με τις ελεύθερες κοινότητες μας, όπου εμείς ελεύθεροι άνθρωποι θα βιώνουμε και δεν θα αποστηθίζουμε απλά: τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ειρήνη, την αυτονομία. Ας είναι αυτός ο κοινός μας αγώνας, κι ας τον πάμε μέχρι το τέλος.
Οι ισόβιοι “κακοί μαθητές/τριες” σου
για την Αναρχική Ομάδα Μπαρούτι
Φθινόπωρο 2013

Πηγή: http://baruti.espivblogs.net/2013/09/13/%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CF%83/